5 x Bepaalde tijd in 4 jaar tot 27 (en La Mama)

• Tweet
• Sharebar

• Tweet

Omdat ik weet dat een flink aantal P&O-ers en eindverantwoordelijken deze blog lezen het volgende. Om werkgevers te stimuleren jongeren in dienst te houden is er een tijdelijke uitbreiding van de Wet Flex en Zekerheid (ingegaan op 9 juli 2010). Zie ook de eerdere blogpost  Flex en zekerheid: een mooi duo.

[Nagekomen: deze tijdelijke maatregel is definitief afgelopen per 1/1 2012 zo heeft minister Kamps op 15 december 2011 laten weten]

Feitelijk

Voor werkgevers wordt het tijdelijk mogelijk om vaker en langer opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd aan te gaan met werknemers jonger dan 27 jaar. Nu geldt nog dat na drie tijdelijke arbeidsovereenkomsten die telkens direct of binnen drie maanden na elkaar zijn afgesloten, de vierde tijdelijke arbeidsovereenkomst automatisch een vast dienstverband is. Dat wordt straks bij de vijfde tijdelijke arbeidsovereenkomst. Daarnaast geldt nu dat als tijdens het tweede of volgende tijdelijke contract de duur van 3 jaar wordt overschreden, dit contract automatisch in een vast contract verandert. Dit wordt straks na de duur van 4 jaar. Het gaat om een tijdelijke wet tot 2012, met de mogelijkheid tot verlenging. De wetswijziging is bedoeld om jongeren tijdens de huidige economische crisis langer aan het werk te houden. Door mogelijk te maken dat vaker en langer arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd kunnen worden aangegaan wordt het mogelijk dat een werkgever het dienstverband met de jongere voortzet. Het gaat om een tijdelijke wet tot 1 januari 2012, met de mogelijkheid tot verlenging tot uiterlijk 1 januari 2014.

Werknemers jonger dan 27 jaar die op het moment van inwerkingtreding niet aan de voorwaarden voor een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd voldoen (minder dan 3 jaar of nog geen vierde contract) vallen onder de nieuwe regeling. Dit betekent dat aan deze jongeren een vierde opeenvolgende arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd kan worden aangeboden zonder dat een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd ontstaat (dat ontstaat pas na 4 jaar of bij het vijfde contract). Werknemers die bij de inwerkingtreding al aan de voorwaarden voor een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd voldoen (meer dan 3 jaar of vierde contract) vallen niet onder de nieuwe regeling. Deze werknemers hebben immers al een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.

Als de tijdelijke regeling vervalt dan geldt de oude regeling weer. Er is een uitzondering gemaakt voor werknemers die onder de nieuwe regeling vallen en bij het vervallen daarvan in het vierde contract zitten of de periode van dan 3 jaar hebben gepasseerd. Zij krijgen, zolang ze nog geen 27 jaar zijn,  op het moment van het vervallen van de regeling geen arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, maar pas bij het vijfde contract of na afloop van de periode van 4 jaar.

Bij het bereiken van de leeftijd van 27 jaar houdt de werking van de nieuwe regeling direct op en valt de werknemer onder de oude regeling. Dit betekent ook dat als op het moment waarop een werknemer 27 jaar wordt arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd elkaar met tussenpozen van niet meer dan 3 maanden hebben opgevolgd en een periode van 36 maanden hebben overschreden of de werknemer meer dan 3 voor bepaalde tijd aangegane arbeidsovereenkomsten zijn afgesloten, de laatste op dat moment lopende arbeidsovereenkomst geldt voor onbepaalde tijd.

Van de nieuwe regeling kan net als van de bestaande regeling bij CAO worden afgeweken. De nieuwe regeling heeft dus geen gevolgen voor bestaande cao’s waarin een regeling is opgenomen die afwijkt van de tijdelijke maatregel.

Voordelen

Het gewenste effect op de arbeidsmarkt is dat meer jongeren aan het werk komen en blijven. Een neveneffect zal zijn dat werkgevers in alle situaties gebruik gaan maken van deze flexibilisering en in voor hen logische gevallen jongeren van rechtswege niet verlengen. Deze jongeren gaan vervolgens bij een andere werkgever aan de slag en komen weer opnieuw in de lange keten van bepaalde tijd contracten. Voordeel: ervaring in verschillende bedrijven.

Italiaanse toestanden

In Italië is er een tweedeling van eeuwig in contracten voor bepaalde tijd werkende jongeren en comfortabel in superregelingen gepemperde ouderen (waar nu wel aan getrokken wordt). Het nadelige effect daarvan is dat jongeren nooit uit huis gaan want ze hebben geen inkomenszekerheid en kunnen dus geen hypotheek krijgen en blijven dus bij ‘la mama’.

Discriminatie

Volgens mij hebben we nog een doelgroep die slecht aan het werk komt te weten de werkloze boven de 50 jaar. Waarom daar niet eenzelfde regel voor gemaakt zodat werkgevers eerder geneigd zijn deze ervaren werkers in huis te nemen (en waarom dezelfde regel niet toegepast op alle werkers tussen 27 en 50 zodat er wat meer beweging in de arbeidsmarkt komt).

Balans: waar is de zekerheid?

Het rare van deze tijdelijke wet is dat er wel flex gevraagd wordt aan de jongeren maar er aan de zekerheidskant niets te vinden is. Dat zou eenvoudig kunnen door:
- een loonsverhoging van 5 % bij iedere opeenvolgend contract voor BT;
- een verplichting voor de keten-verbrekende-werkgever een volgende kans te verzorgen bij een collega-werkgever;
- tijdens de keten nadrukkelijker te werken aan opdoen en vastleggen van competenties (zonder bureaucratie).

Ik hoop dat deze wet de opstap is naar het moderniseren van ons weliswaar stabiele maar ook ingewikkelde en op punten discriminerende arbeidsrecht. Uiteraard met in achtneming van een goede balans tussen gevraagde flexibiliteit en geboden zekerheid.

n.b. De prachtige foto van La Mama is van Karolos Trivizas