Scuola Viva (De levensschool)
Rome 13 april 2010
“Life enters Scuola Viva according to harmonic, serene and constructive activities, under the mutual respect of diverse personalities.” (artikel 2 uit de statuten)
Uit de schilderwerkplaats
Vandaag was ik samen met een aantal VHPG collega’s te gast bij een initiatief voor verstandelijk gehandicapten Scuola Viva (De Levensschool). Het project ligt in een van de buitenwijken van Rome aan een rommelige doodlopende weg waar ook autowerkplaatsen en andere handel een plek hebben. We worden ontvangen door Fabrizio Fea, die neuroloog en psychiater is en ook nog 12 jaar in de Marine heeft gewerkt. Fea is een bevlogen man, een realistische idealist. Boven zijn bureau hangt een spreuk: ‘Zorg dat je veel dromen hebt en geef ze regelmatig water.’ En dat is ook precies de manier waarop de organisatie bestuurd wordt en zich ontwikkelt. Tijdens het gesprek blijkt dat Fea zelf, naast de gewone verantwoordelijkheden van een directeur, direct verantwoordelijk is voor veiligheid/BHV, HACCP, ISO 9001 en nog zo’n paar van die zaken. Er is dan ook geen staf afgezien van wat administratie. Tegelijk is deze organisatie een voorbeeld van het hier pas beschreven beeld van Eckart Winzen.
De VG-sector is in Italië geheel opgenomen als medische discipline en wordt dan ook vanuit de regionale zorgbudgetten gefinancierd. De dagvergoeding per cliënt is € 18,–! Hier hoorden we van Italiaanse toestanden. Concreet betekent het dat de organisatie gisteren (half april) het geld heeft ontvangen (waar de salarissen van betaald moeten worden) van vorig jaar september maar dan wel met een onduidelijke inhouding van 10% die misschien ooit nog wel weer eens wordt uitbetaald.
Scuola Viva heeft zich in 40 jaren ontwikkeld van een minischool á la Maria Montesorri naar een initiatief waar 80 volwassen cliënten dagbesteding hebben, er wordt daarnaast met kinderen gewerkt en ook met 250 cliënten die alleen iets van fysiotherapie nodig hebben vanwege een tijdelijk fysiek probleem. Ten slotte worden er ook nog 60 cliënten thuis ondersteund. Er zijn maar weinig medewerkers direct in dienst. De meesten werken via coöperaties in een soort uitzendconstructies omdat dit financieel voordeliger is voor alle partijen. De twee verpleegkundigen ter plekke zijn Poolse dames. In Italië is het verpleegkundige beroep heel laag op de sociale statusladder en daarmee zijn goede verpleegkundige schaars.
Het terrein is prettig rommelig met allerhande kleine gebouwtjes, hoekjes, tuintjes.
Binnen vallen vooral de prachtige schilderingen op. Later tijdens onze tour bleek dat dit allemaal co-producties vanuit een schilderwerkplaats waren.
De werkplaatsen zijn klein en de groepjes ook (4-5 cliënten). Er is een tuinproject waar verse kruiden en groentes worden gekweekt op een plek waar twee jaar geleden nog een wildernis was (ook een prachtig plekje geworden). Er lopen allerhande nieuwe projecten zoals o.a. een met zonnepanelen overdekte parkeerplek, een zwembad met een nieuw archief er bovenop.
De sfeer is prachtig, de cliënten lijken het erg naar de zin te hebben. Fea loopt rond als een soort burgermeester, geeft iedereen een hand, een woord of een knuffel en is virtuoos met het in een snel gebaar ‘bril-aan-touwtje’ naar rug te zwiepen als er een knuffel/omhelzing nodig is.
Na een paar uur in zo’n omgeving waar lachend wordt gepraat over serieuze financiële problemen en bedreigingen, kan ik niet anders dan oordelen dat het in Nederland zo slecht nog niet is en dat de gehandicaptenzorg in erg goede handen is bij de medewerkers van de Scuola Viva. Een levend bewijs van goede zorg en oprechte betrokkenheid. Op hun website is veel beeldmateriaal te zien.
Loading 
