Sociale spiegelbeelden (uit de erfenis van Lex Bos)

• Tweet
• Sharebar

• Tweet

Vandaag start ik een miniserie over een methode om zicht te krijgen op het verband tussen grote fenomenen om ons heen en de eigen binnenwereld. Deze methode komt van Lex Bos, een man die ik heel hoog heb zitten. Ik heb het geluk gehad een tijdje bij hem en zijn vrouw Hanneke op kamers te wonen en heb daar de absolute congruent/consequente manier gezien waarop zij met het sociale omgingen. Later in mijn werkbiografie kon ik altijd met vragen dilemma’s bij hem terecht. Zijn inhouden en beelden hebben mij gevormd en ik wil dit weblog gebruiken om iets van zijn erfenis levend te houden omdat ik er van overtuigd ben dat deze erfenis nog steeds sociaal goud is.

De methode

Ik zoek in de wereld naar een fenomeen dat mij verbaast, ergert, waar ik mij onmachtig over voel, dat ik vreselijk vind. Ik leef mij in, in de essentie van het fenomeen. Ik probeer die essentie te vangen in een begrip. Met dat begrip ga ik op zoek in mijn eigen binnenwereld. Ik vind dat begrip terug in een beeld van mijn denken en doen. Ik breng het fenomeen in een relatie met mijn eigen fenomeen.

Een eerste voorbeeld

Als ik langs de snelweg een troosteloze flattenwijk zie staan, er naar toe rijd en er in rond wandel dan komt de vraag bij mij op hoe het mogelijk is dat mensen dit soort woonomgevingen ontwerpen, bouwen en verwachten dat er mensen gaan wonen. Als ik vervolgens probeer dit fenomeen op te tillen tot een begrip kom ik tot het begrip fantasieloosheid. Met dit begrip kijk ik in nu in mijn eigen binnenwereld en zie daar saaie, fantasieloze stukken. Altijd hetzelfde loopje, hetzelfde ontbijtriedeltje, een saaie werkkamer met zaken die eigenlijk al dood zijn. De vraag die nu opkomt is of ik met mijn saaie, fantasieloze stukken ook niet in staat zou zijn een soort Bijlmer te bouwen of dat misschien als wel aan het doen. Door dit besef wordt de ‘Bijlmer’ niet een ver weg ding waaraan ik mij alleen maar kan ergeren maar een icoon voor een deel in mijzelf. Misschien helpt dit bewustzijn te voorkomen dat er nieuwe fantasieloosheid ontstaat in de wereld.

Lex Bos heeft een vergelijkbaar voorbeeld beschreven in een klein boekje dat niet meer te krijgen is dat ‘Sociale en individuele bewustwording’ heet. Andere boekjes van Lex zijn wel te krijgen via Bol.com.

Alecia Keys zingt over New York (toch wel een soort super Bijlmer):

‘New York, concrete jungle where dreams are made of
There’s nothing you can’t do
Now you’re in New York
These streets will make you feel brand new
Big lights will inspire you
Hear it for New York, New York, New York’

Zo kun je beton natuurlijk ook beleven.

Interessant? Via de knoppen in de sidebar kun je ervoor zorgen dat je deze blogposts per email of RSS ontvangt. Afmelden is simpel.

Reageren? Graag via het ‘reacties’-veld onderaan de blogpost (als ie niet zichtbaar is even op de titel van de post klikken).